ندیدم سوار؛
تار ،صمیمی، سست
همسایه کشت
......
شنیدم هنرمند ؛
نماند، تا صبحدم تازیانه نواخت
......
،سرودم راوی
سالخورده،سربدار،سرد؛
مجنون، فرهاد، بیژن به خاک اندرون کرد
.........
گریستم آهسته، بیصدا
دیوانه، دیوانه وار، دیوانه وار خندید
1387.2.1 احمد
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر